Norwegia - nie tylko Nordkapp (2009)

Samotna wyprawa przez Szwecję, Norwegię i Finlandię. Apetyt na wiele przygód i przepięknych widoków. Dwa miesiące innej rzeczywistości, podejmowania nowych decyzji i walki z własnymi słabościami (http://norwegia.gtwertep.org).

Do góry

Uczestnik

Michał Pawełczyk: Student piątego roku informatyki na Politechnice Śląskiej w Gliwicach. Na co dzień negocjuje z komputerami w języku binarnym. W wolnych chwilach śledzi trwające wyprawy i planuje własne wyjazdy rowerowe.

W liceum kupił swój pierwszy pełnowartościowy rower górski i od tego czasu zafascynował się turystyką rowerową. Propaguje ten model spędzania wolnego czasu wśród znajomych. Pierwsze dziennikarskie szlify zdobywał pod opieką redakcji Histmag.org. Jest założycielem strony poświęconej turystyce kwalifikowanej: Gtwertep.org, oraz redaktorem wRower.pl największego polskiego portalu poświęconego rowerom.

Trudno jest mu wytłumaczyć dlaczego pojazd tak prostej konstrukcji jest w stanie zająć tyle miejsca w jego głowie. Przekonuje, że o rowerach oraz podróżach warto mówić i pisać zawsze.

Do góry

Misja wyprawy

Przejechanie najciekawszych tras rowerowych w Norwegii
Popularyzacja turystyki rowerowej
Dokumentacja fotograficzna piękna dzikiej przyrody
Pokazanie korzyści dbania o środowisko naturalne
Dokumentacja norweskiej architektury
Opublikowanie przydatnych informacji dla innych podróżników

Do góry

Planowana trasa

Trasa wyprawy ze względu na koszty dojazdu do Oslo nie obejmie także Szwecję i Finlandię. Promem dopłynę z Polski do Nynäshamn w Szwecji. Stąd prostą drogą skieruję się w stronę Oslo, by rozpocząć właściwą część mojej przygody. Stolicę kraju już znam, dlatego po załatwieniu formalności i zrobieniu pamiątkowych fotografii udam się dalej w stronę Rjukan, gdzie mam zamiar zobaczyć elektrownię wodną, cel akcji sabotażowej z II Wojny Światowej. Najbardziej interesują mnie fiordy, fieldy i krajobraz dalekiej północy. Z takich przesłanek moja trasa omija większość atrakcji południowej Norwegii, zostawiając je na inną wyprawę.

Zależy mi na przejechaniu najsłynniejszego szlaku rowerowego Rallarvegen i w jego stronę będę się w dalszej kolejności kierował. o tej porze na szlaku może zalega jeszcze śnieg, nie wykluczone więc, że jego pokonanie zajmie, więcej czasu niż wskazuje na to długość 80 km. Wydaje mi się, że jednak warto. Później będę jechał przede wszystkim wybrzeżem, kierując się prosto na północ w stronę Lofotów. Po drodze czeka mnie jeszcze wiele atrakcji min. Droga Atlantycka, Kristiansund i Trondheim. Stąd drogą widokową pojadę na północ odskakując czasem na bok w stronę parków narodowych Z Bodo popłynę na Lofoty by przyjrzeć się temu przepięknemu regionowi i rozkoszować się nocą polarną. Być może skorzystam też z okazji wypłynięcia na morze w celu zobaczenia orek. Dalej wyspa Senja z dzikim ptactwem. Koledzy, z którymi rozmawiałem, bardzo polecali mi to miejsce i mówili, że nie mogę go opuścić. Niedługo potem mam nadzieję dotrzeć do Tromso. Chciałbym dojechać do najdalej wysuniętego miasta na Świecie - Hammerfest.

Już naprawdę niewiele zostało do Nordkappu, ale tylko pisząc te parę zdań, w rzeczywistości będę miał tu na liczniku prawie 4000km. Po zdobyciu Przylądka Północnego (tego prawdziwego również), udam się na wschód by dotrzeć tam gdzie już mało kto ma ochotę jechać, do Vardo i Kirkenes, by dowiedzieć się gdzie diabeł mówi dobranoc. Chcę poznać te najbardziej dzikie i niegościnne regiony Norwegii. Mam nadzieję, że nie zamarznę. To koniec mojej przygody z Norwegią. Czekam nie jeszcze 1400 km powrotu przez Finlandię do Helsinek. odwiedzę tutaj prawdopodobnie Mikołaja i dwie skocznie, na których wygrywał Adam Małysz. Przede wszystkim będę się oganiał jednak przed niezliczoną liczbą komarów, które potrafią imitować opady uderzając o ściany namiotu. Z Helsinek wrócę promem do Rostoku w Niemczech, a stąd poszukuję zaprzyjaźnionego mieszkańca Szczecina lub okolic, który zechciałby mnie zabrać do kraju.